Czasami nalepszym wyjściem jest powiedzenie prawdy - to z "Kominsky Method". Prawda jest taka, że stopy me osiadły delikatnie i miękko na mieliźnie. Ta mielizna, niczym przystań życiowa, ma swoja nazwę, status. To sytuacja beznadziejna ponoć, która w opiece społecznej ma swoją nomenklaturę, a brzmi ona: zagrożenie ubóstwem.

Jestem osobą bezrobotną, ale z potencjałem marzycielskim, a to już coś. Z takiej sytuacji patowej, którą jest zagrożenie ubóstwem, potrafię wyciągnąć same dobre rzeczy. Tylko jeszcze nie wiem jakie, ale pewnie jutro się dowiem zaraz po kawie.

Chodzi o to, że ja się tak nie czuję, bo zawalczyłam o swoje, ale teraz muszę trochę jeszcze powalczyć, żeby już całkiem było po mojemu. Natomiast życie płynie dalej, a zasiłki się konczą, więc spadam na niższy level, który jest właśnie dla osób zagrożonych ubóstwem i to jest przedostatni etap, jak mniemam. Ostatnim jest bezdomność.

Wcale nie czuję się z tym źle, powiem Ci, mój pra pra prawnuku (być może). Podchodzę do tego z ciekawością. Bo mogę. Bo mam dach nad głową i Obywatela, który cięgnie ten wózek dalej, żebym mogła na spokojnie doświadczać kolejnych etapów na tej równi pochyłej.

Poszłam na kolejną rozmowę kwalifikacyjną, która wcale nie leżała w moich kompetencjach, ale naciski familii były znaczne. Od razu na wejściu się wkurwiłam na swoją niewiedzę  w przedmiocie posady, o którą miałam zawalczyć, a ktorej nie chciałam i na to, że uległam rodzinie i poszłam na tę rozmowę. Chyba najbardziej właśnie na to drugie.

No i skończyło się zanim się zaczęło, bo weszłam, usiadłam i po dwóch minutach rozmowy powiedziałam szanownej komisji, że ja się na to stanowisko nie nadaję i że przepraszam za zmarnowany czas, i że ja uważam rozmowę za skończoną. Że mi bliżej do ludzi niż do biurka aktualnie. Że sorry za szczerość, ale bezrobocie mi kazało tu przyjść, a nie własne przemyślenia i przekonania.

Na co mi kierowniczka powiedziała, że bardzo docenia szczerość, bo nie każdego na to stać i że mój list motywacyjny był jednym z najlepszych jaki czytała w życiu.

Ciekawe czy pisałam na kacu, muszę potem jeszcze raz przeczytać.

Po powrocie do domu, kiedy kurz opadł, odebrałam telefon, że oni mnie chcą do opieki społecznej na roboty publiczne. Źle to brzmi, co nie? Ale jest rodzajem praktyk. Tak, to też brzmi źle. Ale to praca płatna, która się liczy do emerytury itepe itede. Nie wiem co z tego wyjdzie, bo sprawa jest w toku.

Sukienka plisowana

Czarna? Grafitowa? Diabli wiedzą.
Sukienka maxi, ale siega do połowy łydki. Dłuższa na bokach. Plisowana jak ta-la-la. Dałabym zdjęcie pokazowe, ale nie ogoliłam nóg, darujcie.
Ubrana raz, do szpilek i kwiatów we włosach, ale mialam zakusy, żeby wskoczyć w glany, a na plecy wrzucić ramoneskę. Tez by zagrało.
Do sukienki można założyć pasek i wyglądać na szybką i gibką, a można nosić puszczoną luzem i wtedy wyglądasz jak wyżej z tą różnicą, że możesz pochłonąć 4 laguny i mieć wzdęcie po grochówce, a i tak nic nie widać.
Rozmiar uniwersalny, oversize, jak mówią na mieście.

Sprzedałam.

A Szef rozmawiał dziś przez tel z jakąś krewną z Mazur, Stenią, która opowiedziała mu o swojej operacji kolana oraz o tym, że jesteśmy spokrewnieni z Czartoryskimi. Brzmi bardzo niezobowiązująco, ale zachęcająco. Przeglądała papiery swojego zmarłego męża i trafiła na takie perełki. Mój wujek, stryj właściwie, Zbych, który mieszka w Olsztynie, jakiś czas temu mówił mi (a on też zapalony poszukiwacz historii rodzinnych), że ma jakieś rewelacje, ale jeszcze niepotwierdzone. Teraz podobno są na to papiery. Od zawsze czułam podskórnie, że jestem księżniczką, ale Obywatel mi nie wierzył. I nie jestem raczej zaginioną, nieodkrytą krewną z rodu, a bardziej takim trupem w szafie, ale who cares.

Ole! Moje życie wkracza na inny poziom. Od dziś w tytule nie będzie "Bezrobocie, dzień...

Od dziś w tytule będzie: Chapter number ....

Buty na obcasie

Bluzka czarna, rękawy ponieśli

Całe popołudnie na działce zaowocowało tym, że Obywatel zagnał do łopat swoje dzieci. Zasypywali rów,  w którym leżał kabel na wodę lub prąd, łotewer. Siedziałam na murku i przyglądałam się temu fascynującemu zjawisku. Moje dzieci pracowały fizycznie aż pot lał się po dupie. 

Siedziałam tak sobie, bo miałam przerwę (ściągałam korę z plastrów drewna czereśniowego) i z głośnym mlaśnięciem odrywałam się od butelki z piwem bezalkoholowym. Co ważne dla dalszej części tej baśni,  moje dzieci również miały za sobą po butelce piwa 0%. 

I nagle tak mi się jakoś nieswojo zrobiło, bo oni pracują, a ja się obijam, że wstałam celem kontynuacji swojej pracy, ale zanim oddaliłam się hen daleko, to chciałam dodać im otuchy, poklepać po plecach spracowanych i rzekłam, że ocho, to się dziś napracowaliście... na co starszy, spracowany w diabły machaniem łopatą rzekł mi, że tak ciężko mu, tak ciężko, że zobacz mama, aż mam odciski na dłoniach... i sciągnął rękawice, żeby mi udowodnić. Młodszy, wdrażając w życie instynkt samozachowawczy, oparł się o łopatę i nastawił uszu, bo zwąchał okazję. 

Spojrzałam na dlonie Gustawa i - całkiem nieświadomie - zaczęłam jojczyć, że mój boszzzzz.....

Gustaw: tak mnie bolą ręce....

ja: ...no wiem, Gucio, domyślam się. Jeszcze jakiś czas Cie pobolą...

Gustaw: ...że jutro....

Ja: ...no jutro też odczujesz....

Gustaw: ....nie będę mógł utrzymać długopisu.

Wtedy z rąk Jana wypadła łopata, na twarz wpełzł wyraz udręczenia i....było już pozamiatane. Nieważne, że piwo było bezalkoholowe. Ważne, że zachowali się jak rasowi mężczyźni. 

Ja: rozumiem. Chyba. Czy Wy zamierzacie mi przekazać,  że jutro nie idziecie do szkoły?

W sumie.... powiedzą, że mieli wykopki czy coś, jakby ktoś pytał. Chociaż to nie ta pora. Pomyślałam, że właściwie....? Wlaściwie czemu nie. Niech korzystają póki można jeszcze zrzucić winę na awarię internetu. Świat się nie skończy. Oni się wyśpią, ja się wyśpię. A muszę mieć siły na jutro, bo poniedziałek to taki dzień tygodnia, kiedy dobrze jest zacząć coś nowego. I ja jutro muszę mieć siły, by zmierzyć się ze swoim odbiciem w lustrze, a odbicie to będzie miało grzywkę. Postanowione.

Juz sie wyedukowałam w temacie na jutjubie i tak, to będzie ten dzień.

Że co. Że ja sobie nie zetnę grzywki sama? Nie? No to hold my beer.  

Bluzka, tunika

Zorientowałam się, że w mojej szafie, z czasów kiedy byłam rasowym urzędasem, panowanie objęły ciuchy o ciemnej barwie.
Zagadką dla mnie samej jest to, jakim cudem ten psychodelik znalazł się na wieszaku?

Jeśli jesteś świrem mentalnie osadzonym w latach 70, a urodzonym jednak jakąś dekadę, dwie dekady później, to w ogóle się nie zastanawiaj!
Bluzka/tunika z lejącego, cieniutkiego materiału, cudownie falująca podczas odgarniania pukli przez ramię. Luźno puszczona w dół siega za cztery litery.
Świecidełka rozsiane na froncie odbijają elegancko promienie słońca (albo blask księżyca- wersja dla romantyczek).
Nówka sztuka niechodzona.
Jakbym o czymś zapomniala, to pisz i pytaj.

No i napisala, zapytała i kupiła.